ആദ്യത്തെ വാതിൽ

ചില രാത്രികളിൽ അത്
അടയാൻ അമാന്തിക്കുന്നു
കണ്ണീരിൽ കുളിച്ചാലും
സ്വപ്നത്തിൽ ജ്വലിച്ചാലും
ക്ഷീണത്തിൽ നനഞ്ഞാലും
ഒരേ അമാന്തം.


നന്മയിൽ ചാരിയാലും
തിന്മയിൽ തള്ളിയാലും
അതേ അമാന്തം.


ഒന്നിമ ചിമ്മിയാൽ മതി,
സംഗീതമാവാൻ കൊതിക്കുന്ന
കിളിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്
കൺ തുറക്കാൻ.

എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും എന്റെ പുതുവ(ഹ)ർഷം

കാലങ്ങൾ

പണ്ട്
നിറഞ്ഞൊഴുകും പുഴയുടെ തീരത്തിരുന്ന്
നീ പറഞ്ഞു
പാലമില്ലാതെയും പുഴ കടക്കാമെന്ന്
പൂവില്ലാതെയും പൂക്കാലമുണ്ടാവുമെന്ന്
നിറയാതെയും തുളുമ്പാമെന്ന്
ചിറകില്ലാതെയും ഉയരാമെന്ന്
നിശബ്ദം പാടാമെന്ന്

ഇപ്പോൾ
ഇവിടെ ഒരു പുഴയുണ്ടായിരുന്നോ
എന്ന് നമ്മൾ അതിശയപ്പെടുന്നു
മഴയില്ലാതെയും
മരമില്ലാതെയും
പുഴയില്ലാതെയും
നമ്മൾ കാലം തെറ്റി നിൽക്കെ
നീ എന്നിൽ നിന്നും
ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നും
തൊട്ടെടുക്കുന്നു
നിറം മങ്ങിയ ഒരു മഴവില്ല്

പ്രകൃതിയും ഞാനും

ഇടിമിന്നൽ കൂടു കൂട്ടാനിടം തേടിയത്
പഴയൊരീ വീടിൻ ചുമരിൽ
മഴക്കഭയമായത് അടുക്കളയിലെ ഈ ഓട്ടു പാത്രം
മഞ്ഞലകൾ തണുപ്പകറ്റിയതീ ഈ മേനിച്ചൂടിൽ
കാറ്റൊരീണം തേടിയതെൻ തുളയില്ലാ കാതിൽ
നിലാവ് നിഴൽ വീഴ്ത്തിയതെൻ പാതി നഗ്നതയിൽ
വെയിലോടിക്കളിച്ചതെൻ മുറിയിലും മുറ്റത്തും............


അകത്തും പുറത്തും
ഞാനെന്റെ പ്രകൃതിയെ വളർത്തുന്നു
ചിറകുകളില്ലെങ്കിലും
ഒരാകാശത്തെ ഞാൻ ഗർഭം ധരിക്കുന്നു
എന്റെ മേച്ചിൽ സ്ഥലങ്ങൾ എന്നിൽ തന്നെ
പരന്നുകിടപ്പുണ്ട്.

ഞാന്‍

മുകിലിന്‍ വസന്തങ്ങളില്‍ നിന്നും,
മഴ
മുടിയില്‍ തിരുകിയ
പൂമൊട്ടില്‍
ഭൂമിക്കുള്ള
കൌതുകമാണു ഞാന്‍

ഒറ്റ നിമിഷം

ഓരോ ഉണര്‍ച്ചയും ഓരോ ജന്മമാണ്
ഉണര്‍വ്വിന്റെ ആദ്യനിമിഷത്തെ
നിശൂന്യത
ഇന്നലെ, നാളെ
എന്നൊന്നില്ലാതെ
സ്വതന്ത്രമായത്
ചെറുതെങ്കിലും ദീപ്തം
കുട്ടിക്കാലം മഴയിലേക്കെന്ന പോലെ അനിയന്ത്രിതം.
വിടര്‍ന്നിരിക്കാം
പിറന്ന കുഞ്ഞിന്റെ നിര്‍ഭാരത്തില്‍
പിന്നെ ഒച്ചയും പകര്‍ച്ചയുമായി
വരവായി,ഓരോന്നും.
ഒടുവില്‍ കനത്തോടെ നിലം പൊത്തുന്നു......
ഓരോ ദിവസവും
ഓരോ ജന്മമാണ്.

പ്രകൃതി എന്ന പെണ്‍കുട്ടി

പൂമരക്കൊമ്പ്
ചിണുങ്ങി നിന്ന ഊഷരമായ കാറ്റ്
ചിരി കൂമ്പിയ പൂവ്
വരണ്ട ഭൂമിക
ഘനീഭവിച്ച ആകാശം
ചുളിഞ്ഞു കിടന്ന കിഴവന്‍ കാള
വരണ്ട പൊയ്കയില്‍ സൂര്യനെ ധ്യാനിച്ച താമര
അതിലേ വഴി തെറ്റിയെത്തിയ
പെണ്‍കുട്ടി
മരത്തേല്‍ ഒന്നു തൊട്ടു
പൂക്കളെ നോക്കി
ആകാശത്തെയും
മേഘം ഒന്നിളകിയൊഴുകാന്‍ തുടങ്ങി
കാറ്റിന്റെ ശരീരം തണുത്തു
പൂവിന്റെ കണ്ണില്‍ സ്വപ്നം വിടര്‍ന്നു
ഭൂമി അതിന്റെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ നിന്നും
പൂഴ്ത്തിയ ഗന്ധത്തെ പുറത്തെടുത്തു
അരുവിയിലേക്ക് മഴ മദിക്കുകയായിരുന്നു,അപ്പോള്‍.

കല്‍ക്കട്ടയിലെ മഴ

ഒരു ദിവസം തോന്നി
അഞ്ചാം നിലയുടെ മുകളില്‍ നിന്ന്
നോക്കുമ്പോള്‍
ആകാശം താഴെയെന്ന്
ശൂന്യതയില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന
മേഘം പോലെ മരങ്ങളെ തോന്നിച്ചു
അതിന്റെ വന്യമായ പച്ചപ്പില്‍ നിന്നും
ഊര്‍വ്വരമായ ഒന്ന്
എന്നെ തൊടാന്‍ കൈനീട്ടുന്നതു പോലെയും.
പൊള്ളുന്ന വെയിലില്‍ കാതമര്‍ത്തി കിടക്കവെ
എന്നെ തൊട്ടത്
നീയോ,
മഴയോ,
ബാല്യത്തിന്‍ ഏകാന്ത യാത്രകളില്‍
പിന്‍ വിളിയാല്‍ വിസ്മയിപ്പിച്ച മുളങ്കാടോ?