മഴവീട്

മഴ മേല്‍ക്കൂരയിട്ട
വീടെനിക്കിഷ്ടം
(നശിച്ചമഴയെന്ന് ശപിച്ച
അമ്മ വേനലില്‍ പൊരിയുന്നത്
ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്)
ഒറ്റ വീടില്ല
മഴ
വേനല്‍
മഞ്ഞ്
ഓരോ കാലത്തും
ഓരോന്ന് മേല്‍ക്കൂരയാവുന്നു.
മാര്‍ബിളെന്നോ
ടെറസെന്നൊ
ഓടെന്നൊ
ഓലയെന്നോ
വകഭേദങ്ങളില്ല,
ഉള്ളത് ഋതുഭേദങ്ങള്‍
മനുഷ്യരിലെന്ന പോലെ
അത്
പുതുമയും വ്യത്യസ്ഥതയും
നിര്‍മ്മിക്കുന്നു.
മേല്‍ക്കൂരയുടെ പഴക്കം നോക്കി
കാലം പറയും
അഴിച്ചു പണിയാറായി.
വാര്‍ഷികവളയങ്ങള്‍ നോക്കി
മനുഷ്യന്‍ പറയും
ഇനി,പുതുജന്മം.

എന്റെ മഴ

ഓരോ മഴയിലേക്കും ഒരു കുതിപ്പുണ്ട്,
പ്രണയത്തിന്റെ കൈപ്പിടിയിലേക്കെന്ന പോലെ.


ഭൂഗര്‍ഭങ്ങള്‍ ഇന്ന് സുഗന്ധമഴിച്ചത്
മഴയെക്കുറിച്ച് പറയാനാണ്.
ഓരോ സുക്ഷിരങ്ങളേയും
കടന്ന്
എന്നെ അവ
പൊതിയുന്നു




ചിന്നംവിളിച്ചൊരു ഒറ്റയാന്‍ ,
അദ്യം.
പിന്നെ
ചെറുതും വലുതുമായവ


ഉടലുലഞ്ഞൊരു നൃത്തം പോല്‍ മഴ
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും വിരിഞ്ഞുമങ്ങിനെ..........
വീശിയെറിഞ്ഞ മുടിക്കെട്ടു പോല്‍ മഴ
ആകാശവില്ലില്‍ അഴകായങ്ങിനെ.........

പൂമരം

മണ്ണ് മുറുകെ പിടിച്ചൊരു വിത്ത്
സൂര്യന് തല നീട്ടും പോല്‍
നിന്റെ പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും
ഞാനൊരു പൂമരമാകുന്നു

ഞാന്‍ ഒരു പൂമരമാകുന്നതിങ്ങനെ

സൂര്യന്‍ ഏല്‍ക്കാതെ
ഒരു ജലകണിക
കാറ്റിനെ തൊടാതെ
ഒരു മരപ്പൊത്ത്
വിരലേല്‍ക്കാത്ത
ഒരു ശരീരം
ഓര്‍മ്മകളില്ലാത്ത
ഒരു മനസ്സ്
നിന്റെ ഒരു വാക്കില്‍ നിന്നാണ്
ഞാന്‍ പൊടിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

കല്ലിന്റെ ജന്മാന്തരങ്ങള്‍

കാലമേറെയെന്നാകിലും
ജലമീച്ചിറകില്‍ പറന്നീടുകിലും
അരൂപിയാമീ ജന്മത്തിന്‍
തൊട്ടുമുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു
ധ്യാനത്തിന്‍ ശില പോല്‍ നീ

ഉള്ളംകയ്യിലെടുക്കുന്നു എന്നെ നീ
കൈവിടുന്നു ഞാന്‍ ജലശയ്യയെ
ഉള്ളിലുറയും തണുപ്പിനെ
ചേര്‍ത്തു വെക്കുന്നു
നിന്‍ ചുടുവേര്‍പ്പിന്‍ നെഞ്ചകമെ

കല്ലിനുമുമ്പൊരു ജന്മത്തെ
ഓര്‍ത്തെടുക്കുന്നു നീ
അടയുന്നു നിന്‍ കണ്ണുകള്‍
പാതിയില്‍


കൊടിയ ഭക്തിയോ
മുറിയാത്ത പ്രണയമോ നിന്നില്‍

ഇനിയെത്ര കാലങ്ങള്‍
ഇനിയെത്ര രൂപങ്ങള്‍
ശിലയായ് കനമേറുമീ കഠിന ജീവിതം.

അവന്‍

എന്തെ മൌനം?
ഉം
എങ്കിലും?
ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ
വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും?
നോ
ഒഫീസില്‍?
ഇല്ല
എന്നാ ഒന്നു ചിരിച്ചൂടെ?
വരണില്ല
ഇക്കിളിപ്പെടുത്തട്ടെ?
പോ
പിന്നെന്താ?
എന്നോടെന്താ ഇങ്ങിനെ
എങ്ങിനെ?
എത്ര നാളായി മിണ്ടിയിട്ട്
അതാണോ?
അതെ
എന്നാ ഞാന്‍ പറയട്ടെ.ഇത്രയുംനാള്‍ ഞാന്‍ മൌനമായി ഇരിക്കയായിരുന്നു.
ഉറഞ്ഞു പോകാനല്ല.ഉണരാന്‍,ഒരു പാടു വിശേഷമായി നിന്നോടൊപ്പം കൊത്തിപ്പെറുക്കി നടക്കാന്‍.

ഇമ

ഉമ്മറത്തിണ്ണയിലെ
വലിയ കരിങ്കൽ തൂണിലേക്കുള്ള
എന്റെ ചായലിന്
ശില്പത്തിന്റെ
രചനാ ചാതുരിയുണ്ടെന്ന്
നിന്റെ ക്യാമറക്കണ്ണു പറഞ്ഞു ,
കല്ലേത് എന്ന് നീ‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തില്ല.


കാത്തിരുപ്പിൽ കല്ലിച്ചുപോയ
ജീവനെ നീ കണ്ടില്ല.

ഏകാന്ത രാത്രികളിൽ
മഴത്തുള്ളിക്ക് കല്ലിന്റെ കനമുണ്ടെന്ന്
ഞാനറിയുന്നു,ശില്പത്തിന്റെ ജീവനും.

കണ്ണടച്ച് ഫോക്കസ് ചെയ്താൽ
ശൂന്യതയിൽ നിന്നും
നിന്നെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന വിദ്യയും
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വശമായി.