അവന്‍

എന്തെ മൌനം?
ഉം
എങ്കിലും?
ഒന്നുമില്ലെന്ന് പറഞ്ഞില്ലെ
വീട്ടില്‍ എന്തെങ്കിലും?
നോ
ഒഫീസില്‍?
ഇല്ല
എന്നാ ഒന്നു ചിരിച്ചൂടെ?
വരണില്ല
ഇക്കിളിപ്പെടുത്തട്ടെ?
പോ
പിന്നെന്താ?
എന്നോടെന്താ ഇങ്ങിനെ
എങ്ങിനെ?
എത്ര നാളായി മിണ്ടിയിട്ട്
അതാണോ?
അതെ
എന്നാ ഞാന്‍ പറയട്ടെ.ഇത്രയുംനാള്‍ ഞാന്‍ മൌനമായി ഇരിക്കയായിരുന്നു.
ഉറഞ്ഞു പോകാനല്ല.ഉണരാന്‍,ഒരു പാടു വിശേഷമായി നിന്നോടൊപ്പം കൊത്തിപ്പെറുക്കി നടക്കാന്‍.

ഇമ

ഉമ്മറത്തിണ്ണയിലെ
വലിയ കരിങ്കൽ തൂണിലേക്കുള്ള
എന്റെ ചായലിന്
ശില്പത്തിന്റെ
രചനാ ചാതുരിയുണ്ടെന്ന്
നിന്റെ ക്യാമറക്കണ്ണു പറഞ്ഞു ,
കല്ലേത് എന്ന് നീ‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്തില്ല.


കാത്തിരുപ്പിൽ കല്ലിച്ചുപോയ
ജീവനെ നീ കണ്ടില്ല.

ഏകാന്ത രാത്രികളിൽ
മഴത്തുള്ളിക്ക് കല്ലിന്റെ കനമുണ്ടെന്ന്
ഞാനറിയുന്നു,ശില്പത്തിന്റെ ജീവനും.

കണ്ണടച്ച് ഫോക്കസ് ചെയ്താൽ
ശൂന്യതയിൽ നിന്നും
നിന്നെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന വിദ്യയും
ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വശമായി.

ആദ്യത്തെ വാതിൽ

ചില രാത്രികളിൽ അത്
അടയാൻ അമാന്തിക്കുന്നു
കണ്ണീരിൽ കുളിച്ചാലും
സ്വപ്നത്തിൽ ജ്വലിച്ചാലും
ക്ഷീണത്തിൽ നനഞ്ഞാലും
ഒരേ അമാന്തം.


നന്മയിൽ ചാരിയാലും
തിന്മയിൽ തള്ളിയാലും
അതേ അമാന്തം.


ഒന്നിമ ചിമ്മിയാൽ മതി,
സംഗീതമാവാൻ കൊതിക്കുന്ന
കിളിയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്
കൺ തുറക്കാൻ.

എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും എന്റെ പുതുവ(ഹ)ർഷം

കാലങ്ങൾ

പണ്ട്
നിറഞ്ഞൊഴുകും പുഴയുടെ തീരത്തിരുന്ന്
നീ പറഞ്ഞു
പാലമില്ലാതെയും പുഴ കടക്കാമെന്ന്
പൂവില്ലാതെയും പൂക്കാലമുണ്ടാവുമെന്ന്
നിറയാതെയും തുളുമ്പാമെന്ന്
ചിറകില്ലാതെയും ഉയരാമെന്ന്
നിശബ്ദം പാടാമെന്ന്

ഇപ്പോൾ
ഇവിടെ ഒരു പുഴയുണ്ടായിരുന്നോ
എന്ന് നമ്മൾ അതിശയപ്പെടുന്നു
മഴയില്ലാതെയും
മരമില്ലാതെയും
പുഴയില്ലാതെയും
നമ്മൾ കാലം തെറ്റി നിൽക്കെ
നീ എന്നിൽ നിന്നും
ഞാൻ നിന്നിൽ നിന്നും
തൊട്ടെടുക്കുന്നു
നിറം മങ്ങിയ ഒരു മഴവില്ല്

പ്രകൃതിയും ഞാനും

ഇടിമിന്നൽ കൂടു കൂട്ടാനിടം തേടിയത്
പഴയൊരീ വീടിൻ ചുമരിൽ
മഴക്കഭയമായത് അടുക്കളയിലെ ഈ ഓട്ടു പാത്രം
മഞ്ഞലകൾ തണുപ്പകറ്റിയതീ ഈ മേനിച്ചൂടിൽ
കാറ്റൊരീണം തേടിയതെൻ തുളയില്ലാ കാതിൽ
നിലാവ് നിഴൽ വീഴ്ത്തിയതെൻ പാതി നഗ്നതയിൽ
വെയിലോടിക്കളിച്ചതെൻ മുറിയിലും മുറ്റത്തും............


അകത്തും പുറത്തും
ഞാനെന്റെ പ്രകൃതിയെ വളർത്തുന്നു
ചിറകുകളില്ലെങ്കിലും
ഒരാകാശത്തെ ഞാൻ ഗർഭം ധരിക്കുന്നു
എന്റെ മേച്ചിൽ സ്ഥലങ്ങൾ എന്നിൽ തന്നെ
പരന്നുകിടപ്പുണ്ട്.

ഞാന്‍

മുകിലിന്‍ വസന്തങ്ങളില്‍ നിന്നും,
മഴ
മുടിയില്‍ തിരുകിയ
പൂമൊട്ടില്‍
ഭൂമിക്കുള്ള
കൌതുകമാണു ഞാന്‍

ഒറ്റ നിമിഷം

ഓരോ ഉണര്‍ച്ചയും ഓരോ ജന്മമാണ്
ഉണര്‍വ്വിന്റെ ആദ്യനിമിഷത്തെ
നിശൂന്യത
ഇന്നലെ, നാളെ
എന്നൊന്നില്ലാതെ
സ്വതന്ത്രമായത്
ചെറുതെങ്കിലും ദീപ്തം
കുട്ടിക്കാലം മഴയിലേക്കെന്ന പോലെ അനിയന്ത്രിതം.
വിടര്‍ന്നിരിക്കാം
പിറന്ന കുഞ്ഞിന്റെ നിര്‍ഭാരത്തില്‍
പിന്നെ ഒച്ചയും പകര്‍ച്ചയുമായി
വരവായി,ഓരോന്നും.
ഒടുവില്‍ കനത്തോടെ നിലം പൊത്തുന്നു......
ഓരോ ദിവസവും
ഓരോ ജന്മമാണ്.