ഈ വഴി ഇനിയും...

Wednesday, February 13, 2013

കണ്ടല്‍

(ചേറ്റുവാ പുഴയിലെ കണ്ടല്‍ കാട് സന്ദര്‍ശനത്തില്‍ അനുഭവിച്ചത്)


 വേറൊരു ലോകത്തേക്കാണ് നിന്റെ ക്ഷണം
കാഴ്ചകളെ നീ ഊര്‍വ്വരമാക്കുന്നു
വിനീതമാണ് നിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം
ഉലയുമുയിരാണു  നിന്നുടല്‍
ഊര്‍വ്വരതയാണ് നിന്റെ വീട്
 ഉണര്‍ച്ചയാണ് നിന്റെ  സ്വത്വം
 ആഴമാണ് നിന്റെ രീതി
സാന്ത്വനമാണ് നിന്റെ ശരീരം
പക്ഷികളാണ് നിന്റെ നാവ്
കാറ്റാണ് നിന്റെ പാട്ട്
കാടാണ് നിന്റെ അകം
ഒഴുക്കാണ് നിന്റെ കൂട്ട് 
 നിശബ്ദത നിന്റെ സംഗീതം
ഒറ്റയെന്നത് നിന്റെ ശക്തി


*************
പാഠശാലയേക്കാള്‍ ആഴത്തില്‍ നീ..
പഠിക്കാനേറെ, പറയാനേറെ,അറിയാനേറെ.
ഒടുവില്‍ 
സൂര്യനെ അരിച്ചെടുത്ത് നേര്‍പ്പിക്കുന്ന വിദ്യയും
നീ കാട്ടിത്തരുന്നു..........

Saturday, October 6, 2012

കൊല്‍ക്കൊത്ത

അടക്കപ്പെട്ട മണ്ണില്‍ നിന്നും ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ അമ്പരപ്പു പോലെ കൊല്‍ക്കൊത്ത, ഇടുക്കമുള്ള കണ്ണുകള്‍, മുഷിഞ്ഞ ശരീരം, പട്ടം പോലെ അറ്റുപോയ ചിന്താമുഖം ഇനി നിങ്ങളോടൊപ്പമില്ലെന്ന അന്യത എനിക്കെന്റെ വഴിയെന്ന താക്കീത്, വഴിയേതെന്ന് തിരക്കുന്ന ട്രാം വണ്ടികളുടെ തുളച്ച മിഴികള്‍, നെഞ്ചിന്‍ കൂടു പൊട്ടിയ കൈവണ്ടികള്‍,റിക്ഷകള്‍, ഹാരിഹട്ടിലെ ചന്തത്തിരക്കില്‍ അലിഞ്ഞു പോകുമെന്ന ആശ്വസിക്കല്‍, യാത്രയ്ക്ക് ഒരറ്റം ഉണ്ടാകുമെന്ന സുരക്ഷാബോധം, കിതര്‍പ്പൂരിലെ അളിഞ്ഞ ചന്ത ചൈനീസ് തെരുവിലെ വിശപ്പിന്‍ ക്യൂ, ദൈന്യ വിലാപങ്ങള്‍ പാര്‍ക്ക് സ്ട്രീറ്റില മദ്ധ്യവര്‍ഗ്ഗ ആര്‍ത്തികള്‍,ആസക്തികള്‍ ഹൗറയെ കുലുക്കും തീവണ്ടീകള്‍ സാള്‍ട് ലെയ്ക്കിലെ മനുഷ്യക്കൂടുകള്‍,കൂടാരങ്ങള്‍,

നഗരച്ഛായയില്‍ മുഷിഞ്ഞ ആകാശം.

സ്വര്‍ഗ്ഗമേത് നരകമേതെന്ന നിര്‍മ്മമത,

നിലംപതിച്ചിട്ടും ചായം തേയ്ക്കുന്ന സോണാഗച്ചി.........

 

 

 വിയര്‍ക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍, നീയിങ്ങനെ ഭൂതസ്മരണയായി ഒഴുകുമ്പോള്‍, ഹൂഗ്ലിയില്‍ നിന്നുള്ള കാറ്റുപിടിച്ച നിഴലായി ഇരുളിലേക്കു വിറപൂണ്ടു ഞാന്‍..................

Tuesday, September 25, 2012

പൂക്കളുടെ ഭാഷ


ഒഴുക്കിനെതിരെ
അണകെട്ടുന്നതെന്തിനാണ്
ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നും 
വെള്ളാരം കല്ലുകല്‍ പെറുക്കുന്നതെന്തിനാണ്
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കെതിരെ 
 വീടു പണിയുന്നതെന്തിനാണ്
കണ്ണിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ 
അതിനെ കലരാന്‍ വിടാത്തതെന്തു കൊണ്ടാണ്
മഴയെ നമ്മള്‍ 
മറ കൊണ്ടളക്കുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ് 
തൊടാ‍തെ പോകാന്‍
അതിനെ വിടുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്
പൂവിനെ നമ്മള്‍ 
ഇതളുകളായി കാണുന്നതെന്തു കൊണ്ടാണ്


കൂമ്പിപ്പോയ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും
നമ്മള്‍ ലോകത്തെ
നിര്‍വ്വചിക്കുന്നതു പോലെ
കിളിക്കുറുകലില്‍ നിന്നും 
വസന്തം ഉറവ പൊട്ടുന്നതു പോലെ
വിരിഞ്ഞ പൂവില്‍ നിന്നാണ് ദൈവം
ലോകത്തോടു സംസാരിക്കുന്നത്.............

Friday, May 11, 2012

പൂക്കാത്ത നീര്‍മാതളം





പൂക്കാത്ത നീര്‍മാതളം



എനിക്കത് കാണാപ്പൂമരമായിരുന്നു
പുന്നയൂര്‍ക്കുളത്തു നിന്നും മുളപൊട്ടി,
വളര്‍ന്ന് പന്തലിച്ചാണ്
ഈ മരം എന്നില്‍ പൂക്കുന്നത്
പൂവിന്‍ നിറം പലതായി വിടര്‍ത്തി നോക്കി
പലേ സുഗന്ധങ്ങളായ് മണത്തു നോക്കി
ഇലകള്‍,ചില്ലകള്‍ എല്ലാം പലതായി കണ്ടു നോക്കി
പല രൂപങ്ങളില്‍
പല ഭാവങ്ങളില്‍
അതെന്നില്‍ വളര്‍ന്നു,
എന്നിട്ടും
പൂത്തില്ല
കായ്ചില്ല
മരമായില്ല.

ഞാനൊരു മാതളത്തൈ നട്ടു
മണ്ണില്‍ ഉറപ്പിച്ച്
സൂര്യനെതിരെ നിര്‍ത്തി
ഞാനതിനെ ലാളിച്ചു
കണ്‍ തുറന്നാല്‍ നീര്‍മാതളം
കണ്ണടച്ചാലും നീര്‍മാതളം
അതെന്റെ ജീവഭാവം.
സൂര്യനിലേക്കത് വളരുന്നതും
ഭൂമിയിലേക്കത് നിറയുന്നതും
കിളികള്‍ പാറുന്നതും
കാറ്റതിന്‍ സുഗന്ധം തൊടുന്നതും
കാലമതില്‍ കുതിക്കുന്നതും
ഞാന്‍ കാത്തുകാത്തിരിക്കുന്നു........
..

തണല്‍
പൂക്കള്‍
സുഗന്ധം

വസന്തങ്ങള്‍
മാധവിക്കുട്ടി,
എന്റെ നീര്‍മാതളം പൂത്തില്ലെങ്കിലും.............
..






Wednesday, April 11, 2012

വിത്തും കൈക്കോട്ടും

വിത്തും കൈക്കോട്ടും


വിത്തിന്
മഹാവൃക്ഷമെന്ന് പൊരുള്‍.
തുടക്കം,
ഭൂഗര്‍ഭത്തിലേക്ക്.
അകം നിറഞ്ഞ്,
പുറത്തേക്ക്.
തിരി നീട്ടി,
വെളിച്ചത്തിലേക്ക്.
വെയില്‍ മഴ മഞ്ഞ്,
തഴുകലിന്റെ ഋതുഭേദങ്ങള്‍.
വേരുകളില്‍ നിവര്‍ന്ന്
വെയിലില്‍ വിടര്‍ന്ന്
മഴയില്‍ തെളിഞ്ഞ്
മഞ്ഞില്‍ ഒതുങ്ങി
കാറ്റില്‍ മയങ്ങി
വിരിയലിന്റെ ഒരു വര്‍ഷം,
കനത്തിന്റെ വാര്‍ഷികവളയം.

ചേക്കേറിയ നേരം
വിഷുപ്പക്ഷികള്‍ പാടി
ഒരു വര്‍ഷം,പല ഹര്‍ഷം.

Friday, March 23, 2012



അ
ന്നും ഇന്നും




(1)

വെയില്‍ നനഞ്ഞ്
വെള്ളാരംകല്ലുകള്‍ ഉരുകുന്നത്
നോക്കി നിന്നിട്ടുണ്ട്,
ഒഴുക്കിനെതിരെ
കാലിടറി വീണിട്ടുണ്ട്,
മേഘങ്ങളെ
കല്ലെറിഞ്ഞ് കലക്കിയിട്ടുണ്ട്
മീനുകള്‍ക്ക്
കാവലായ് കൂടിയിട്ടുണ്ട്
മഴയെ
പുഴയില്‍ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
മുങ്ങാംകുഴിയില്‍
സുരക്ഷിതയായിട്ടുണ്ട്
ജലഭിത്തികള്‍ ഭേദിച്ചു
ആഴങ്ങളില്‍ കലര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്
മഴവില്ലിനെ
ആഴങ്ങളില്‍ അണിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്

(2)

പാദം പതിച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
ഭൂമിയാഴങ്ങളില്‍ നിന്നും
ചൂടും
കരച്ചിലും മാത്രം




ഒരേ ഈണമായിട്ടും




ഇലയും കാറ്റും തമ്മിലെന്ത്
കല്ലും ഒഴുക്കും തമ്മിലെന്ത്
മഴത്തുള്ളിയും പൂവും തമ്മിലെന്ത്
ആകാശവും മേഘവും തമ്മിലെന്ത്
മനസ്സിനും ശരീരത്തിനും തമ്മിലെന്ത്
തീയിനും ജലത്തിനും തമ്മിലെന്ത്
ശിലക്കും ശില്പത്തിനും തമ്മിലെന്ത്
ചിറകിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും തമ്മിലെന്ത്
മനസ്സിനും ചിന്തയും തമ്മിലെന്ത്
ഭാവിക്കും ഭൂതത്തിനും തമ്മിലെന്ത്
നക്ഷത്രത്തിനും ഇരുട്ടിനും തമ്മിലെന്ത്..............
വെയിലിനും നിഴലിനും തമ്മിലെന്ത്.........?


കവികള്‍ക്ക് പലതും പറയാനുണ്ട്.
ശാസ്ത്രത്തിനും ചിലത് പറയാനുണ്ട്.
കാഴ്ചക്കാര്‍ക്കും എന്തോ പറയാനുണ്ട്.


ഒരേ ഈണമായിട്ടും,
നമ്മള്‍ മാത്രം സന്ദേഹിക്കുന്നു.
ഞാനും നീയും തമ്മിലെന്ത് !





Tuesday, January 31, 2012

സഞ്ചാരം

ഇടുങ്ങിയ മുറി
തീച്ചൂട്
കുക്കറിലെ സമയനിഷ്ഠകള്‍
മസാലയിലെ കണിശങ്ങള്‍
വേവിന്റെ മനക്കണക്ക്
നോവിന്‍ അടയിരുപ്പ്
തീന്‍ മേശയില്‍
പാത്രങ്ങളുടെ
ചെസ്സ് കളി
ജയിക്കുന്ന വിഭവത്തിന്‍ വൈഭവം

കുതറിമാറാന്‍ ഒരു ജനവാതില്‍
വതിലിനപ്പുറം
എന്റെ സഞ്ചാരപഥം
ലിഫ്റ്റിന്റെ അക്കങ്ങളില്‍ കുടുങ്ങാതെ
വാതിലിന്‍ മുരള്‍ച്ച കേള്‍ക്കാതെ
ഞാനൂര്‍ന്നു പോകുന്നു
നഗരം ചുറ്റി വരുന്നു
കാഴ്ചകള്‍ കാണുന്നു

ആരുമീ മുഖം തിരിച്ചറിയുന്നില്ല
എവിടെയോ
കണ്ടത്
മറന്നത്
ക്ലാവു പിടിച്ചത്
മരിച്ചു പോയത്.....



തിരിച്ചു വന്നെന്റെ
കാഴ്ചയുടെ വാണിഭങ്ങള്‍
വലിച്ചെറിയുന്നു,പൂട്ടിവെക്കുന്നു.


ആരും എന്നെ സംശയിക്കില്ല
ശരീരം ഇവിടെ മടക്കിവെച്ചിരിക്കുന്നു.

Monday, January 16, 2012

പെണ്ണരുവി

എപ്പോഴും ഒരു നദി
എന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ട്
അണകള്‍ എത്ര കെട്ടിയാലും
അത് പ്രകമ്പനം കൊള്ളുന്നില്ല
ചകിതമായ കാല്‍ വെപ്പുകളോടെ
നീ തൊടുമ്പോള്‍
അത് നിറഞ്ഞു കവിയുന്നു
വിദൂരമായ ഒരോര്‍മ്മയില്‍ നീ മായുമ്പോള്‍
ഓളങ്ങളെ അത് അണച്ചു പിടിക്കുന്നു.
കാറ്റായ് നീ മൂളുമ്പോള്‍
കവിതയായ് അത് പാടുന്നു
പറവയായ് നീ പാറുമ്പോള്‍
ആരവമായത് പൊങ്ങുന്നു
നിന്റെ നിശബ്ദതയെ
ആഴങ്ങളായി അതുള്‍ക്കൊള്ളുന്നു
നിന്റെ വാചാലതയെ
നിഗൂഢമാനന്ദമാക്കുന്നു
കവിതയെന്ന് വിളിച്ചാലോ
നര്‍ത്തനമായത് ഉണരുന്നു
മതിയെന്നാണാജ്ഞയെങ്കില്‍
ഒഴുക്കായത് തുടരുന്നു.
വേനലായ് നീ പടരുമ്പോള്‍
മേഘമായത് പൊങ്ങുന്നു
മകളായ് നീ മാറുമ്പോള്‍
അമ്മയായത് വളരുന്നു............

Friday, November 18, 2011

അരുണ ശോഭം

നിഴല്‍ നട്ടുനട്ട് നടന്നു നമ്മള്‍ ...
വെയില്‍ വീണ നെറുകെയില്‍ തിരുകി നമ്മള്‍,
അരികുപോയ പുസ്തകങ്ങള്‍
നെല്‍പ്പാടത്ത് ഒളിഞ്ഞിരുന്ന കാറ്റ്
കണ്ണിറുക്കിയും കളിപറഞ്ഞും
വിളിച്ചു നമ്മെ പിന്‍വിളി
കിളിര്‍ത്ത മണ്ണില്‍
ഇരുന്നു നമ്മള്‍
വരഞ്ഞു നമ്മെ ചെമ്മെ.
പിറകെ വന്നവര്‍
കൈകള്‍ ചൂണ്ടി ‘ദേ’
എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെന്നു
കാലടിപ്പാടുകള്‍ നോക്കിയുറച്ചു ..
മണിയൊച്ച കേള്‍ക്കല്ലേ കേള്‍ക്കല്ലേ എന്ന് ഉരുവിട്ട്
കുന്നു കയറി നമ്മള്‍, കുന്നിറങ്ങി നമ്മള്‍
എന്റെ തണല്‍ പറ്റി നീയും ..
നിന്നില്‍ പറ്റി ഞാനും .
ഒഴുക്കുചാലില്‍
നിന്റെ ചാട്ടം പിഴക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ പാവാടയില്‍ ചളി ചിത്രങ്ങളായി .....



ഇന്നീ മദ്ധ്യാഹ്നത്തില്‍
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍
നീളെ കിടക്കുന്ന പാടവും
വിരിച്ചിട്ട ഒരു വരമ്പും
വരമ്പിനൊടുവില്‍ തൊടിയും
തോടിക്കുമെലെ കുന്നും
കുന്നിന്‍ നെറുകയില്‍
സൂര്യന്‍ കൊഴിച്ചിട്ട
അരുണിമയും
മങ്ങിയ ശോഭയോടെ ......!!

Wednesday, September 21, 2011

ഒരില ജന്മം



കാറ്റിന്റെ കൂട്ടില്‍
ഒരിലക്കും തോന്നില്ല
താഴെ
ഒരിടം
ഒഴിഞ്ഞുകിടപ്പെന്ന്.

മേഘത്തെ കണ്ണുവെക്കുന്ന
ബാഷ്പത്തിനും
തോന്നില്ല
മഴയില്‍ മുഴക്കമായ് പതിക്കുമെന്ന്

ഒന്നിനോടൊന്നായ് ഇണങ്ങുവാനും
ഒന്നില്‍ നിന്നോന്നായ്
അടരുവാനും
തിരിനീട്ടും
ഒരിതള്‍
ഞാന്‍.

Tuesday, September 6, 2011

അമ്മയോര്‍മ്മ




ഓര്‍മ്മയാണമ്മ
പൂപ്പൊലികളായൊരോര്‍മ്മ
നിലാവിന്‍ തെളിച്ചമായൊരോര്‍മ്മ

അണകെട്ടിയ നീര്‍ക്കെട്ടിന്‍
പ്രകമ്പനം പോലൊരോര്‍മ്മ
വെയിലിന്‍ എരിയല്‍ പോലൊരോര്‍മ്മ
മഴതന്‍ താളത്തിന്‍ ചടുലമായൊരോര്‍മ്മ
കണ്ണീര്‍ കലരും കിതക്കുമൊരോര്‍മ്മ
കണ്ണായ് പൊതിയും കവചമായൊരോര്‍മ്മ
അകന്നു പോം അകലത്തിന്‍ വിരഹമാ‍യൊരോര്‍മ്മ
അരികത്താവുമ്പോള്‍ നിഴലിന്‍ തണലായൊരോര്‍മ്മ
കണ്ണുകളടയുമ്പോള്‍ കരള്‍കവിയാനൊരോര്‍മ്മ
മരുഭൂമിയില്‍പ്പെടുമ്പോള്‍
മഴയായൊരോര്‍മ്മ
മഴനൂലിന്‍ തുഞ്ചത്ത് മാരിവില്‍
പൂക്കുമ്പോള്‍
അരുമയാമൊരമ്മയോര്‍മ്മ

Wednesday, August 10, 2011

അകം ഒരു വീട്




അകമേ ഞാനറിയുന്നു,
പാറും തൂവലെന്ന്
അതിരുകളറിയാ
കുതിപ്പെന്ന്
ആകാശപ്പേടിയുള്ള
അശക്തയെന്ന്
അരികുകള്‍
പൊടിഞ്ഞു പോകുന്ന
കൂടെന്ന്
ചൂടാറിയ
അടയിരിപ്പെന്ന്
പകല്‍ നഷ്ടപ്പെടുന്നൊരു
ഒറ്റയെന്ന്
ഉറവു പരതുന്ന
ദാഹമെന്ന്
കാറ്റില്ലാ
ചില്ലയെന്ന്


ഏകാന്തത
പല മുറികളുള്ള വീടാണെനിക്ക്.



Tuesday, July 12, 2011

മറു(രു)ഭാഷ

നക്ഷത്രങ്ങള്‍
എത്രയെത്ര?
ചത്തതെത്ര,
ജീവനെത്ര?


ഒടുവില്‍
ഞാന്‍
കണ്ടെടുത്തു,
ഭൂമിയുടെ
മുഴുവന്‍
ചിത്രങ്ങളും
നിന്റെ
കണ്ണില്‍
മിഴിച്ചു.
ഒന്ന്
മാത്രം
അതില്‍
നിഴലിച്ചില്ല.


പ്രണയത്തിന്റെ
മറു(രു)ഭാഷ
അതാണ്.
എപ്പോഴും
ഒന്ന്
പുറത്ത്,
എല്ലാം
അകത്താവുമ്പോഴും.

Monday, June 6, 2011

ജലശില്പം

ബാല്യം
മഴയിലേക്ക്
നീട്ടിയത്
ഒറ്റക്കൈയ്യായിരുന്നില്ല
മഴയുടെ മതില്‍ക്കെട്ടിനുള്ളില്‍
ഇക്കിളിപ്പെട്ടു നമ്മുടെ സ്വകാര്യം
തെറിച്ച മഴയില്‍
കാഴ്ചകള്‍ മാഞ്ഞു പോകവെ
കണ്ണിരുട്ടില്‍ ഞാന്‍ വരച്ചു
വിരിഞ്ഞ മഴവില്ലുകള്‍
മിന്നലും ശബ്ദവുമായി
മഴകള്‍ മുരളവെ
കാലം നമുക്കിടയിലും വരച്ചു
കഠിനമാം നിഴല്‍ രേഖ.


ജലശില്പമായ്,
ഈ വേനല്‍ക്കുടീരത്തില്‍ ഞാന്‍.

Wednesday, June 1, 2011

മഴവീട്

മഴ മേല്‍ക്കൂരയിട്ട
വീടെനിക്കിഷ്ടം
(നശിച്ചമഴയെന്ന് ശപിച്ച
അമ്മ വേനലില്‍ പൊരിയുന്നത്
ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്)
ഒറ്റ വീടില്ല
മഴ
വേനല്‍
മഞ്ഞ്
ഓരോ കാലത്തും
ഓരോന്ന് മേല്‍ക്കൂരയാവുന്നു.
മാര്‍ബിളെന്നോ
ടെറസെന്നൊ
ഓടെന്നൊ
ഓലയെന്നോ
വകഭേദങ്ങളില്ല,
ഉള്ളത് ഋതുഭേദങ്ങള്‍
മനുഷ്യരിലെന്ന പോലെ
അത്
പുതുമയും വ്യത്യസ്ഥതയും
നിര്‍മ്മിക്കുന്നു.
മേല്‍ക്കൂരയുടെ പഴക്കം നോക്കി
കാലം പറയും
അഴിച്ചു പണിയാറായി.
വാര്‍ഷികവളയങ്ങള്‍ നോക്കി
മനുഷ്യന്‍ പറയും
ഇനി,പുതുജന്മം.

Friday, May 27, 2011

എന്റെ മഴ

ഓരോ മഴയിലേക്കും ഒരു കുതിപ്പുണ്ട്,
പ്രണയത്തിന്റെ കൈപ്പിടിയിലേക്കെന്ന പോലെ.


ഭൂഗര്‍ഭങ്ങള്‍ ഇന്ന് സുഗന്ധമഴിച്ചത്
മഴയെക്കുറിച്ച് പറയാനാണ്.
ഓരോ സുക്ഷിരങ്ങളേയും
കടന്ന്
എന്നെ അവ
പൊതിയുന്നു




ചിന്നംവിളിച്ചൊരു ഒറ്റയാന്‍ ,
അദ്യം.
പിന്നെ
ചെറുതും വലുതുമായവ


ഉടലുലഞ്ഞൊരു നൃത്തം പോല്‍ മഴ
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും വിരിഞ്ഞുമങ്ങിനെ..........
വീശിയെറിഞ്ഞ മുടിക്കെട്ടു പോല്‍ മഴ
ആകാശവില്ലില്‍ അഴകായങ്ങിനെ.........

Tuesday, April 19, 2011

പൂമരം

മണ്ണ് മുറുകെ പിടിച്ചൊരു വിത്ത്
സൂര്യന് തല നീട്ടും പോല്‍
നിന്റെ പ്രണയത്തില്‍ നിന്നും
ഞാനൊരു പൂമരമാകുന്നു

ഞാന്‍ ഒരു പൂമരമാകുന്നതിങ്ങനെ

സൂര്യന്‍ ഏല്‍ക്കാതെ
ഒരു ജലകണിക
കാറ്റിനെ തൊടാതെ
ഒരു മരപ്പൊത്ത്
വിരലേല്‍ക്കാത്ത
ഒരു ശരീരം
ഓര്‍മ്മകളില്ലാത്ത
ഒരു മനസ്സ്
നിന്റെ ഒരു വാക്കില്‍ നിന്നാണ്
ഞാന്‍ പൊടിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

Tuesday, March 15, 2011

കല്ലിന്റെ ജന്മാന്തരങ്ങള്‍





കാലമേറെയെന്നാകിലും

ജലമീച്ചിറകില്‍ പറന്നീടുകിലും
അരൂപിയാമീ ജന്മത്തിന്‍
തൊട്ടുമുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്നു
ധ്യാനത്തിന്‍ ശില പോല്‍ നീ

ഉള്ളംകയ്യിലെടുക്കുന്നു എന്നെ നീ
കൈവിടുന്നു ഞാന്‍ ജലശയ്യയെ
ഉള്ളിലുറയും തണുപ്പിനെ
ചേര്‍ത്തു വെക്കുന്നു
നിന്‍ ചുടുവേര്‍പ്പിന്‍ നെഞ്ചകമെ

കല്ലിനുമുമ്പൊരു ജന്മത്തെ
ഓര്‍ത്തെടുക്കുന്നു നീ
അടയുന്നു നിന്‍ കണ്ണുകള്‍
പാതിയില്‍


കൊടിയ ഭക്തിയോ
മുറിയാത്ത പ്രണയമോ നിന്നില്‍

ഇനിയെത്ര കാലങ്ങള്‍
ഇനിയെത്ര രൂപങ്ങള്‍
ശിലയായ് കനമേറുമീ കഠിന ജീവിതം.